Powierzchnia powłoki podłogowej jest płaska po nałożeniu — dlaczego powstają pęcherze w każdą porę deszczową?

Gdy podłoga jest właśnie wykończona: folia jest nienaruszona i płaska, przyczepność spełnia wymagania, a wygląd nie ma widocznych wad. Cechy te wskazują jedynie, że etap budowy był w dobrym stanie – nie mogą zagwarantować, że podłoga wytrzyma długoterminowo środowisko o wysokiej wilgotności. Prawidłowa konstrukcja nie oznacza, że ​​pęcherze nie pojawią się później.

Podłoża betonowe charakteryzują się naturalną absorpcją wody. Jeśli podłoże: ma dużą wilgotność, nie było całkowicie suche przed nałożeniem powłoki, lub znajduje się w środowisku o stale wilgotnej wilgoci, wilgoć będzie stale migrować w górę i wywierać trwały wpływ na powłokę.

Kiedy nadchodzi pora deszczowa: podnosi się poziom wód gruntowych, wzrasta wilgotność otoczenia, wzrasta prężność pary wodnej wilgoci w podłożu. Gdy para wodna nie może być płynnie odprowadzona, może gromadzić się pomiędzy powłoką a podłożem, stopniowo tworząc pęcherze.

Przed aplikacją, jeśli: pył nie został całkowicie oczyszczony, utrzymuje się zanieczyszczenie olejem, podłoże jest luźne lub niewystarczająco mocne – wszystkie te czynniki zmniejszają siłę wiązania pomiędzy powłoką a betonem, zwiększając prawdopodobieństwo powstawania pęcherzy i pęcherzyków w porze deszczowej.

System powłok podłogowych wymaga nie tylko odporności na zużycie, ale także dobrej odporności na wodę i wilgoć. Jeżeli folia: ma mikropory lub wady, jest niecałkowicie utwardzona lub ma niewystarczająco gęstą strukturę – wilgoć łatwiej przedostaje się do wnętrza powłoki, przyspieszając powstawanie pęcherzy i rozwarstwianie.

We wczesnym okresie użytkowania podłogi: folia pozostaje stabilna, a wygląd nie ulega zmianie. Ale w miarę trwania pory deszczowej: wilgoć stale przenika, wilgoć podłoża działa stale, a wiązanie międzyfazowe stopniowo słabnie – problemy, które pierwotnie były ukryte, stopniowo stają się widoczne.

Przy suchej pogodzie: podłoże jest stosunkowo suche, prężność pary wodnej jest niska, a folia pozostaje stabilna. W porze deszczowej: wilgotność znacznie wzrasta, podłoże w sposób ciągły wchłania wilgoć, a para wodna stale migruje w górę – powstawanie pęcherzy jest bardziej prawdopodobne.