Dom / Wiadomości / Wiadomości branżowe / Powłoka morska nienaruszona po nałożeniu — dlaczego tworzy pęcherze po zanurzeniu w wodzie morskiej?
Wiadomości branżowe
1
Kompletna folia nie oznacza stabilnej, długoterminowej odporności na wodę morską
Kiedy powłoka morska została właśnie ukończona: powierzchnia jest ciągła i płaska, pokrycie folią jest całkowite, a początkowa przyczepność jest dobra. Cechy te wskazują jedynie, że powłoka znajduje się w normalnym stanie w krótkim okresie czasu – nie mogą w pełni odzwierciedlać właściwości ochronnych przy długotrwałym zanurzeniu. Pełna powłoka nie oznacza, że po dłuższym kontakcie z wodą morską nie wystąpią pęcherze.
2
Długoterminowe działanie wody morskiej powoduje przenikanie wilgoci
W środowisku wody morskiej: wilgoć stale styka się z folią, jony soli w sposób ciągły migrują do wnętrza powłoki, a powłoka poddawana jest długotrwałemu wpływowi wilgotnego ciepła. Jeśli zdolność barierowa folii jest niewystarczająca, wilgoć może stopniowo przedostawać się do wnętrza powłoki i dyfundować w kierunku powierzchni podłoża.
3
Korozja międzyfazowa łatwo powoduje powstawanie pęcherzy
Kiedy wilgoć i jony soli dostaną się na powierzchnię styku powłoki z metalowym podłożem: na powierzchni metalu mogą wystąpić reakcje korozyjne, produkty korozji stopniowo gromadzą się, a siła wiązania międzyfazowego stale maleje. Wraz ze wzrostem ciśnienia wewnętrznego na powierzchni folii mogą pojawić się pęcherze i uniesienia.
4
Gęstość folii wpływa na długoterminową skuteczność ochronną
Morska powłoka ochronna o stabilnych właściwościach zazwyczaj wymaga: dobrej zdolności barierowej, stabilnej struktury powłoki i niskiej przepuszczalności pary wodnej. Jeżeli wewnątrz powłoki występują mikropory lub struktura jest niejednolita, woda morska łatwiej przedostaje się do wnętrza, przyspieszając starzenie się powłoki.
5
Obróbka podłoża wpływa również na żywotność powłoki
Jeśli powierzchnia stalowa konstrukcji morskich ma: niewystarczające usunięcie rdzy, resztki soli na powierzchni, zanieczyszczenie olejem lub nieodpowiednią chropowatość powierzchni – wszystkie te czynniki zmniejszają stabilność wiązania pomiędzy powłoką a podłożem, zwiększając prawdopodobieństwo wystąpienia pęcherzy po dłuższym zanurzeniu.
6
Wielowarstwowe systemy ochronne wymagają dobrego dopasowania międzywarstwowego
W ochronie morskiej zazwyczaj stosuje się system wielowarstwowy: podkład antykorozyjny, warstwę pośrednią i warstwę nawierzchniową. Jeśli kompatybilność pomiędzy różnymi powłokami jest niewystarczająca, wiązanie międzywarstwowe jest słabe lub stany utwardzania są niedopasowane – po długotrwałym działaniu wody morskiej łatwo dochodzi do uszkodzenia międzywarstwowego.
7
Dlaczego wstępne testy nie wykazują żadnych problemów
Bo kiedy powłoka została właśnie nałożona: struktura folii nie została jeszcze uszkodzona, proces korozji jeszcze się nie rozpoczął, a bariera ochronna jest nadal nienaruszona. Jednak w miarę trwania długotrwałego zanurzenia w wodzie morskiej wilgoć w sposób ciągły przedostaje się do folii, jony soli działają w sposób ciągły, a defekty na styku stopniowo się powiększają – ukryte problemy powoli objawiają się w postaci pęcherzy i rozwarstwiania.
Podsumowanie
Pęcherze na powłokach morskich po długotrwałym zanurzeniu w wodzie morskiej są zasadniczo połączonym skutkiem przenikania wilgoci, działania jonów soli, korozji międzyfazowej i zmniejszającej się zdolności ochronnej powłoki.
Kompletna folia nie oznacza stabilnej odporności na wodę morską
Wilgoć i jony soli stopniowo przedostają się do wnętrza powłoki
Korozja międzyfazowa powoduje powstawanie pęcherzy
Gęstość folii wpływa na żywotność ochronną
Obróbka podłoża decyduje o długoterminowej stabilności przyczepności
Systemy wielowarstwowe wymagają dobrego dopasowania systemu
Analizując problemy związane z powstawaniem pęcherzy w powłokach morskich, oprócz skupienia się na jakości aplikacji, konieczna jest kompleksowa ocena właściwości powłoki, obróbki podłoża, wiązania międzywarstwowego i długoterminowej odporności na wodę morską.
Często zadawane pytania
Czy test mgły solnej pozwala przewidzieć działanie zanurzenia w wodzie morskiej?
Testy w mgle solnej i testy zanurzenia w wodzie morskiej oceniają różne aspekty odporności na korozję. Mgła solna nakłada mokrą mgłę solną na powierzchnię powłoki; ciągłe zanurzenie poddaje całą powłokę trwałemu ciśnieniu hydrostatycznemu i dyfuzji jonowej. Powłoka, która dobrze sprawdza się w mgle solnej, może zachowywać się inaczej w warunkach zanurzenia, dlatego oba typy testów należy ocenić pod kątem zastosowań morskich.
Dlaczego w konstrukcjach morskich szwy spawalnicze i krawędzie płyt tworzą się najpierw pęcherze?
Szwy spawalnicze charakteryzują się zazwyczaj wyższymi naprężeniami szczątkowymi wynikającymi z procesu spawania, bardziej złożoną geometrią powierzchni i potencjalnie cieńszą warstwą powłoki na profilu spoiny. Krawędzie płyt mają również zazwyczaj cieńszą warstwę. Obie strefy mają zmniejszoną masę barierową i wyższe naprężenia lokalne, co czyni je pierwszymi lokalizacjami, w których przed otaczającymi obszarami rozwija się przenikanie wilgoci, atak międzyfazowy i powstawanie pęcherzy.
