Powłoka na płaskich obszarach o dużej powierzchni stosunkowo łatwo tworzy jednolitą powłokę. W przypadku ostrych narożników i krawędzi powłoka z większym prawdopodobieństwem będzie spływać w kierunku otaczających obszarów pod wpływem napięcia powierzchniowego i stanu płynięcia, powodując, że rzeczywista grubość powłoki w miejscach krawędzi będzie mniejsza niż w obszarach płaskich. Ta różnica może nie być oczywista po zakończeniu aplikacji, ale po długotrwałym działaniu środowiska korozyjnego, cieńsze strefy krawędziowe często najpierw tracą właściwości ochronne.
Ostre narożniki, zagięcia i obszary w pobliżu szwów spawalniczych samych metalowych przedmiotów podlegają stosunkowo złożonemu stanowi naprężenia. Powłoki w tych miejscach są również bardziej podatne na działanie naprężeń mechanicznych i rozszerzalności cieplnej-skurczu. W miarę wydłużania się czasu użytkowania na folii mogą pojawić się mikropęknięcia lub lokalne uszkodzenia, przez co wilgoć i sól mają szansę przedostać się na powierzchnię styku powłoki z metalem. Po rozpoczęciu korozji pozycje krawędzi mogą stać się punktami początkowymi ekspansji rdzy.
Nakładanie powłok przemysłowych zazwyczaj wymaga usunięcia oleju, usunięcia rdzy, piaskowania i innych zabiegów. Jednak w przypadku skomplikowanych detali krawędzie, otwory i szwy spawalnicze są często trudniejsze w obróbce niż powierzchnie płaskie. Jeśli w tych obszarach występują resztki tlenków, zanieczyszczenie olejem lub niewystarczająca obróbka, nawet jeśli późniejsze pokrycie powłoką jest całkowite, może to mieć wpływ na wiązanie pomiędzy powłoką a metalem.
Po dotarciu powłoki na powierzchnię metalu musi ona całkowicie się rozprowadzić i utworzyć ciągłą warstwę. Jeżeli zdolność systemu do zwilżania podłoża jest niewystarczająca, powłoka w skomplikowanych strefach brzegowych może nie uzyskać idealnego krycia. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku zanieczyszczeń o niskiej energii powierzchniowej, pozostałości oleju lub podłoży o niejednorodnym stanie powierzchni – co może nasilić ten problem.
Powłoka przechodzi przez przepływ, rozprowadzanie i utwardzanie po natryskiwaniu. Jeżeli napięcie powierzchniowe systemu nie jest odpowiednio zrównoważone, powłoka może nierównomiernie spływać podczas suszenia, powodując dalsze rozrzedzenie powłoki w strefach brzegowych. Z tego powodu niektóre powłoki wyglądają dobrze na płaskich obszarach, ale wykazują zauważalnie niższą odporność na korozję na krawędziach grzbietów — wyrównywanie w przemysłowej ochronie antykorozyjnej nie służy wyłącznie „lepszemu wyglądowi”, ale dotyczy także końcowej jednolitości powłoki.
Gdy korozja pojawi się w strefach krawędziowych, produkty korozji w dalszym stopniu niszczą powierzchnię styku pomiędzy pobliską powłoką a podłożem. Wilgoć i sól mogą w dalszym ciągu dyfundować wzdłuż granicy faz, ostatecznie powodując: lokalne uszkodzenie krawędzi → przedostanie się mediów korozyjnych → uszkodzenie granicy powłoka-podłoże → ekspansja rdzy w kierunku otaczających obszarów. Dlatego też, gdy widoczne jest rdzewienie krawędzi, prawdziwy problem często wykracza już poza defekt o małej powierzchni.
Dodatki nie mogą zastąpić obróbki wstępnej i prawidłowego procesu aplikacji, ale rozsądny zestaw dodatków może pomóc poprawić tworzenie się powłoki. Na przykład odpowiednie systemy zwilżające pomagają powłokom w pełniejszym rozprowadzeniu na powierzchniach podłoża; rozsądne systemy poziomowania poprawiają jednorodność folii; dobra zdolność odpieniania redukuje pozostałości pęcherzyków i mikroporów. Ostatecznie wszystkie te czynniki wpływają na integralność powłoki, więc chociaż dodatki są stosowane w małych ilościach, mogą one pośrednio poprawić zdolność ochronną w strefach krawędziowych poprzez poprawę zwilżania, wyrównywania, odpieniania i integralności powłoki.
Większa podatność powłok przemysłowych na korozję w miejscach krawędzi nie wynika po prostu z tego, że „nieprawidłowo wykonano natryskiwanie”. Prawdziwymi przyczynami są zazwyczaj niewystarczająca grubość powłoki brzegowej, wstępna obróbka podłoża, zwilżenie powłoki, stan wyrównania i współdziałające lokalne naprężenia. Rozwiązanie problemów z korozją krawędzi oznacza nie tylko zwiększenie całkowitej grubości powłoki, ale skupienie się na tym, czy strefy krawędziowe mogą utworzyć ciągłą, jednolitą, gęstą powłokę, która jest stabilnie związana z podłożem.