W przemysłowej ochronie antykorozyjnej, elementach samochodowych, maszynach budowlanych i powłokach ochronnych metali często spotykana jest sytuacja: produkt przechodzi testy w mgle solnej i wszystkie wskaźniki testowe spełniają wymagania – ale po faktycznym użyciu klienci zgłaszają rdzę, plamy rdzy, a nawet miejscową korozję powłoki.
W wielu przypadkach nie oznacza to, że test mgły solnej jest nieważny. Oznacza to, że istnieją różnice między laboratoryjnym środowiskiem testowym a rzeczywistym środowiskiem usług, a właściwości ochronne powłoki mogą wcześniej nastąpić w rzeczywistych warunkach pracy, w których działa więcej czynników jednocześnie.
Testy w mgle solnej służą przede wszystkim do oceny odporności powłoki na korozję, ale rzeczywiste środowisko użytkowania jest często bardziej złożone — obejmuje stale zmieniającą się temperaturę i wilgotność, zmienne słońce i deszcz, długoterminową ekspozycję na promieniowanie UV oraz wpływ mediów kwaśnych, zasadowych lub zanieczyszczeń przemysłowych. Czynniki te działające razem mogą być poważniejsze niż pojedyncze środowisko mgły solnej.
W rzeczywistych warunkach pracy powierzchnie metalowe mogą mieć długotrwały kontakt z deszczem i kondensatem, cząsteczkami soli morskiej, kwaśnymi deszczami lub czynnikami chemicznymi oraz zanieczyszczeniami pyłami i osadami. Wiele czynników korozyjnych działających wspólnie przyspiesza starzenie się powłoki i szybkość korozji podłoża.
Nawet jeśli sama powłoka ma dobre właściwości użytkowe, jeśli proces nakładania na miejscu skutkuje niewystarczającą grubością powłoki, nierówną powłoką, niecałkowitym utwardzeniem lub niewystarczającym pokryciem na krawędziach i narożnikach – w tych miejscach po raz pierwszy pojawia się korozja, co wpływa na ogólny okres użytkowania powłoki ochronnej.
Jeśli przed nałożeniem powłoki: rdza nie została całkowicie usunięta, powierzchnia zawiera resztkowe zanieczyszczenia olejem, występuje zanieczyszczenie solą lub chropowatość powierzchni jest niewłaściwa – wszystkie te czynniki zmniejszają siłę wiązania pomiędzy powłoką a podłożem, zwiększając prawdopodobieństwo rozprzestrzeniania się korozji od powierzchni styku.
Niektóre przedmioty obrabiane będące w użyciu często mają strefy spoin, struktury szczelinowe, ostre krawędzie i martwe narożniki oraz miejsca gromadzące wodę. W tych miejscach częściej gromadzi się wilgoć i czynniki korozyjne, a także są to obszary najbardziej narażone na rdzewienie na polu.
Wraz ze wzrostem czasu użytkowania: folia stopniowo się starzeje, właściwości barierowe maleją i stopniowo tworzą się mikropęknięcia. Gdy wilgoć, tlen i jony soli dostaną się do wnętrza powłoki, może dojść do stopniowego rozwoju korozji.
Testy laboratoryjne zazwyczaj obejmują kontrolowane warunki, standaryzowane panele próbek i stosunkowo proste czynniki korozyjne. Warunki terenowe klienta muszą stawić czoła bardziej złożonym środowiskom, dłuższym cyklom usług i większej liczbie niekontrolowanych czynników. Dlatego też to, że ta sama powłoka przejdzie badania laboratoryjne, nie oznacza, że osiągnie ona dokładnie takie same właściwości ochronne we wszystkich rzeczywistych warunkach pracy.
Powłoka, która pomyślnie przeszła test w mgle solnej, ale nadal wykazuje rdzę u klienta, jest zasadniczo wynikiem różnic między testami laboratoryjnymi a rzeczywistymi środowiskami pracy, a także połączonego działania aplikacji, podłoża i warunków użytkowania.
Analizując problemy z rdzą w terenie, ocena musi wykraczać poza wyniki testów mgły solnej i uwzględniać rzeczywiste środowisko użytkowania, proces aplikacji, obróbkę podłoża i system powłokowy w kompleksowej ocenie – w celu dokładniejszego określenia przyczyny korozji.