Po nałożeniu powłoki epoksydowej na podłogę często spotyka się stosunkowo częste zjawisko: wyraźnie widać użycie tej samej partii powłoki, całkowicie wymieszanej przed nałożeniem – ale wykończona podłoga nie ma jednolitego koloru. Niektóre obszary są ciemniejsze, inne jaśniejsze; niektóre pozycje wyglądają na cętkowane, a różnice w kolorach stają się bardziej widoczne, gdy zmienia się kierunek światła. Samo przypisanie tego „niejednolitemu zastosowaniu” często nie rozwiązuje problemu. Różnice w kolorze posadzek epoksydowych pomiędzy obszarami mogą być związane z dyspersją pigmentu, zalaniem i plamistością koloru, absorpcją podłoża i procesem tworzenia powłoki – oprócz różnic w grubości warstwy aplikacji.
Stan powłoki w wiadrze nie jest równy stanowi po aplikacji. Jeżeli stabilność dyspersji pigmentu w systemie jest niewystarczająca, po odstaniu może pojawić się niewielka flokulacja lub miejscowe różnice stężeń. Nawet w przypadku wymieszania przed aplikacją, jeśli nie uzyskano w pełni jednolitego stanu, skład powłoki pobrany z różnych miejsc może wykazywać subtelne różnice – ostatecznie tworząc obszary o nierównej głębokości w warstwie.
Podłogi epoksydowe mają stosunkowo wysokie wymagania dotyczące jednolitości koloru. Cząstki pigmentu, które nie są w pełni zdyspergowane, łatwo tworzą większe aglomeraty. Aglomeraty te nie tylko wpływają na intensywność koloru, ale mogą również zmieniać sposób, w jaki folia odbija światło. Dlatego też, nawet jeśli ogólna ilość dodatku pigmentu w recepturze nie ulegnie zmianie, o ile zmieni się stan dyspersji pigmentu, ostateczny efekt wizualny może wykazywać różnice. W systemach podłogowych kolorowych o wysokim stężeniu pigmentu szczególnie ważne jest dopasowanie środka dyspergującego, żywicy i pigmentu.
Jeżeli w procesie suszenia folii występują różnice w szybkości migracji pomiędzy różnymi pigmentami, może dojść do zacieków lub plam barwnych. Powłoka ma jednolity kolor zaraz po nałożeniu, ale w miarę stopniowego poziomowania i utwardzania powłoki niektóre pigmenty ulegają ponownemu rozmieszczeniu. Na różnych obszarach powierzchni powstają różne kompozycje pigmentów – wizualnie wyglądające jak nierówna głębokość. W przypadku podłóg o dużej powierzchni problem ten jest szczególnie oczywisty, ponieważ w różnych obszarach mogą występować subtelne różnice w szybkości nakładania, grubości powłoki, temperaturze i stanie płynięcia.
Grubość powłoki jest również ważnym źródłem różnic w kolorze podłogi. Przy tej samej powłoce kolorystycznej różne grubości folii powodują różne stopnie krycia i odbicia światła. Obszary cienkowarstwowe mogą nieznacznie prześwitywać, przez co kolor podłoża może mieć wpływ na końcowy efekt wizualny. Grubsze pozycje mają zazwyczaj bardziej nasycony kolor. Jeśli skrobanie, wałkowanie lub natryskiwanie podczas aplikacji nie jest równomierne, w różnych obszarach mogą występować różnice w grubości powłoki, co powoduje niespójność koloru.
Ostateczny kolor podłogi epoksydowej nie jest całkowicie określony przez samą warstwę nawierzchniową. Jeśli obróbka podłoża jest niespójna, zdolność absorpcyjna różnych obszarów może się różnić. Jeżeli w niektórych obszarach występuje większa wilgotność lub penetracja gruntu penetrującego jest różna, może to mieć wpływ na stan tworzenia się powłoki kolejnych powłok. Jeśli miejscowa absorpcja podłoża jest większa, grubość i stan powierzchni folii również mogą się odpowiednio zmienić, dając różne efekty wizualne przy tej samej warstwie nawierzchniowej nałożonej w różnych pozycjach.
W przypadku podłóg o dużej powierzchni trudno jest wykończyć wszystkie obszary dokładnie w tym samym czasie. Obszary nałożone jako pierwsze i obszary nałożone później mają różne czasy otwarcia. W trakcie procesu od nałożenia po wyrównanie i utwardzenie powłoka jest wrażliwa na temperaturę, wilgotność i wentylację. Jeśli różnice w stanie aplikacji pomiędzy obszarami są duże, przepływ powierzchniowy folii i prędkość suszenia mogą się różnić. W szczególności zmiany temperatury mogą jeszcze bardziej wzmocnić tę różnicę.
W kolorowych systemach posadzek epoksydowych środek dyspergujący nie tylko wpływa na możliwość rozbicia pigmentu, ale także wpływa na stabilny stan pigmentu podczas przechowywania i tworzenia powłoki. Jeśli kompatybilność pomiędzy dyspergatorem, żywicą i pigmentem jest niewystarczająca: początkowy kolor może być normalny → przechowywanie powoduje ponowne zgrubienie → aplikacja powoduje zalanie → końcowe różnice w kolorze powierzchni. Jeśli układ dyspersyjny jest stosunkowo stabilny, a pigment może utrzymać równomierną dystrybucję, zmniejsza się również prawdopodobieństwo lokalnej zmiany koloru podczas aplikacji.
Jeśli różnica koloru jest związana z grubością powłoki, priorytetem jest sprawdzenie jednolitości aplikacji. Jeśli kolor wygląda jak chmura lub pasek, skup się na zalewaniu i migracji pigmentu. Sprawdź stan podłoża — porównaj zawartość wilgoci, chropowatość i stan podkładu w różnych obszarach. Sprawdź stan przechowywania powłoki – sprawdź, czy przed aplikacją została całkowicie wymieszana. Sprawdź układ dyspersyjny — jeśli istnieją oczywiste różnice między partiami lub systemami pigmentów, ponownie oceń dopasowanie środka dyspergującego, żywicy i pigmentu.
Różnice w kolorze powierzchni podłogi epoksydowej niekoniecznie są problemem związanym z ilością dodanego pigmentu. Różnice w grubości powłoki, stan podłoża, stabilność dyspersji pigmentu, zalanie i zmiany środowiska aplikacji mogą powodować niespójność końcowego odcienia koloru. Szczególnie w przypadku zastosowań na dużych powierzchniach powłoka przechodzi dynamiczne zmiany od mieszania i nakładania aż do końcowego utwardzenia. Dlatego też rozwiązywanie różnic w kolorach posadzek epoksydowych nie może skupiać się wyłącznie na tym, „czy kolor został dokładnie wymieszany” — konieczne jest również zapewnienie, że pigment zawsze utrzymuje stabilny, równomierny rozkład podczas przechowywania, stosowania i tworzenia powłoki.